Nieuwe human interestreeks van Kristel Verbeke duikt in de sterke verhalen van moedige vrouwen

Dinsdag 18 augustus 2026 - Na Zorgen voor mama keert Kristel Verbeke terug met Kristel: een persoonlijke human interestreeks waarin elke aflevering herkenbare en authentieke verhalen van drie vrouwen samen komen rond één gedeeld thema.

Kristel Verbeke: “Wat weten we eigenlijk écht over de vrouwen die we elke dag tegenkomen? Over mama’s die leven met een verslaving, in de sekswereld werken of met hun gezin van kermis naar kermis trekken? Vaak zien we maar een stukje en vullen we de rest zelf in. Met Kristel wil ik voorbij die eerste indruk gaan. Ik wil weten wie deze vrouwen zijn, welke keuzes ze maken, waar ze van dromen en waar ze mee worstelen. Zonder oordeel, maar met oprechte nieuwsgierigheid. Want net daar zitten voor mij de verhalen die blijven hangen.”

Kristel verkent elke aflevering een ander thema en laat zien hoe vrouwen, vaak mama’s elk op hun eigen manier zoeken naar evenwicht. Eerlijk en kwetsbaar brengen zij hun verhaal, twijfels en keuzes. Wat is de impact op hun gezin en hoe houden ze alles bij elkaar?

Kristel is een programma van Baldrick voor VRT.

Moedige vrouwen delen hun verhaal

Aflevering 1: Verslaafd (2/9)

Drie vrouwen vertellen openhartig hoe verslaving hun leven ontwrichtte en hoe ze proberen terug te vechten. Zonder filter spreken ze over schaamte, schuld en angst. Over de momenten waarop ze de controle verloren, hoe de verslaving hun leven volledig overhoop haalde en hun kinderen raakte. Twee van hen staan nog maar aan het begin van hun herstel en gaan de strijd aan waar die het hardst is: in een verslavingskliniek. Over vallen en opnieuw opstaan. En moeder blijven wanneer alles op het spel staat.

Tina verloor door haar alcoholverslaving tijdelijk de voogdij over haar dochter en belandde in een levensbedreigende coma. Katrien raakte door haar gebruik van cocaïne, speed en GHB haar kinderen kwijt en probeert vandaag haar leven en hun vertrouwen terug te winnen. Emke groeide op in een omgeving vol verslaving en vecht na jaren gebruik van alcohol, mephedrone, cocaïne, ketamine en XTC voor een nieuwe start.

Tina (44) getuigt over haar jarenlange strijd met een alcoholverslaving en de zware impact daarvan op haar leven en dat van haar twaalfjarige dochter. Door haar verslaving verloor ze tijdelijk de voogdij. Na meerdere opnames en hervallen belandde ze in een levensbedreigende coma met 7,02 promille alcohol in haar bloed. Dat werd een keerpunt. Vandaag volgt ze een intensief hersteltraject bij De Kiem en werkt ze vastberaden aan haar toekomst.

“Mijn grootste schuldgevoel gaat over mijn dochter. Andere kinderen vertellen wat ze met hun mama gedaan hebben in het weekend. Zij heeft dat nu al jaren niet gehad.”

Katrien (34) is moeder van drie kinderen en bijna twee jaar clean. Haar verslaving aan cocaïne, speed en GHB leidde tot het verlies van haar kinderen. Vandaag woont ze zelfstandig, volgt ze een opleiding persoonsbegeleiding en werkt ze als ervaringsdeskundige in de verslavingszorg. Haar grootste motivatie is het herstellen van de band met haar kinderen.

“Wanneer je gebruikt, voel je eigenlijk niets meer. Je verandert volledig, en zelfs je moedergevoel kan verdwijnen. Dat is het hardste om achteraf te beseffen. Mijn kinderen zeiden dat we soms monsters waren. Dat ze boven moesten gaan zitten, terwijl wij in de keuken aan het gebruiken waren.”

Emke (26) groeide op in een omgeving waar verslaving en verlies nooit ver weg waren. Ze werd al jong uit huis geplaatst. Wat begon als experimenteren, mondde uit in een allesoverheersende verslaving. Ze verloor haar woning, haar werk en haar zelfvertrouwen. Na jaren van terugval en psychische crisissen vecht ze voor herstel bij De Kiem.

“Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, stond mijn leven compleet stil. Ik zat midden in mijn gebruik, maar plots besef je: er groeit een kind in je. Ik wou meteen stoppen, maar jammer genoeg kreeg ik een miskraam. En dan zakte ik nog dieper in de put dan ik al zat.”

Aflevering 2: Sekswerk (9/9)

Drie mama’s die werken in de seksindustrie als content creator, masseuse of escorte, vertellen openhartig over het spanningsveld tussen hun beroep en hun rol als ouder. Het betekent ook omgaan met stigma, vooroordelen en onbegrip. Maar wat gebeurt er wanneer je daarnaast ook mama bent? Hoe bescherm je je kinderen tegen de oordelen waar je zelf dagelijks mee geconfronteerd wordt? Verzwijg je het voor hen? Stop je op een bepaald moment met je werk voor je kinderen?

Candy werd zelf seksueel misbruikt als kind en probeert een veilige thuis te bouwen voor haar dochter. Kim laat diep in haar hart kijken in haar leven als sekswerker en probeert haar zonen weerbaar te maken tegen pesterijen en vooroordelen over haar beroep. Shana bewaakt strikte grenzen tussen haar werk en haar gezin, terwijl ze vecht tegen ziekte en schulden.

Candy (30) is mama van een vijfjarig dochtertje en werkt al zes jaar als sekswerker. Vanuit haar huis maakt ze online content, videocalls met klanten en geeft ze erotische massages. Omdat ze als kind zelf misbruikt werd, is ze uitgesproken beschermend over haar dochter. Haar werk geeft haar financiële stabiliteit, maar vraagt tegelijk flexibiliteit en constante beschikbaarheid, voor zowel haar dochter als voor haar klanten. Toch probeert ze vooral een warme en veilige thuis te creëren voor haar kind, samen met haar vriendin.

“Je stapt in je lingerie en dan draait er precies een knop om. Op dat moment ben ik niet gewoon mama, maar de persoon die ik moet zijn voor de camera. Als mijn dochter later ongelukkig zou zijn door mijn job, dan stop ik er meteen mee. En ik hoop vooral dat ze het zelf nooit moet doen.”

Kim (38) is mama van twee zonen. Ze werkt al jaren als escort en content creator. Haar jeugd werd getekend door misbruik, verslaving en leven op straat. Haar kinderen werden haar reddingsboei. Voor hen stopte ze met drugs, voor hen blijft ze vechten. Tegelijk worstelt ze met de zichtbaarheid van haar werk: filmpjes die circuleren, pesterijen op school en vragen waar geen eenvoudig antwoord op bestaat. Kim probeert haar zonen weerbaar te maken en hen vooral te tonen dat liefde en inzet belangrijker zijn dan oordelen.

“Het is niet gemakkelijk om mij als mama te hebben. Mensen mogen oordelen, maar ze kunnen niet zeggen dat ik een slechte moeder ben. Ik geef mijn zonen alle liefde van de wereld. Alles wat ik zelf gemist heb in mijn jeugd, geef ik nu aan mijn kinderen.”

Shana (32) is mama van een zoontje en een plusdochter. Ze maakt online content, werkt mee aan pornofilms en werkt, net als haar man, als escort. Door haar zwakke gezondheid en een berg schulden koos ze vier jaar geleden bewust voor dit beroep. Wanneer haar kinderen bij haar zijn, staat haar werk volledig stil: geen klanten, geen gsm, alleen moeder zijn. Ze bewaakt haar grenzen strikt, zowel in haar job als in haar gezin.

"Je bent niet schoon, je hebt een dikke kont… Dat zijn dingen die mijn ex tegen me zei. Maar nu bloei ik open. Ik ben eindelijk wie ik altijd wilde zijn: mama én sekswerker.”

Aflevering 3: Kermis (16/9)

Bij kermis denken we aan lichtjes, luide muziek en spektakel. Maar achter de show schuilt een wereld van hard werk, sterke familiebanden en vrouwen die niet alleen hun attractie, maar ook hun gezin draaiende moeten houden. Kristel krijgt een zeldzame inkijk in het leven van een hechte maar ook gesloten gemeenschap.

Flora trekt samen met haar partner en dochtertje Monroe van kermis tot kermis met hun eetkraam en woonwagen. Maar nu de kleuter naar school gaat, moet het jonge gezin een nieuw evenwicht vinden tussen het kermisleven en het vaste ritme van school. Romyna runt haar suikerspinkraam, terwijl ze tegelijk haar twee zoontjes opvoedt in co-ouderschap en hen een stabiele thuisbasis probeert te geven. Diana staat al decennialang centraal in het familiebedrijf. Ze baat grote attracties uit en leert haar dochters de kneepjes van het vak. Oudste dochter Elissa nam intussen zelf het familielunapark over en zet, samen met haar man en zoontje, de kermistraditie verder.

Flora (24) behoort samen met haar zus Catherine tot de vijfde generatie van de Parapluukes, een befaamde kermisfamilie uit Halle. Flora groeide op tussen de kermiskramen in het weekend, op internaat in de week. Haar ouders gingen vroeg uit elkaar wat ervoor zorgde dat ze al van jongs af aan moest meehelpen in de zaak. Het harde werk maakte haar snel rijp om ook zelf op eigen benen te staan. Samen met haar man Mitch en hun dochtertje Monroe baten ze nu hun eigen frieten- en smoutebollenkraam uit. Tot voor kort waren Flora en haar dochtertje onafscheidelijk. Maar nu Monroe naar de kleuterschool gaat, moet het hele gezin zich aan deze nieuwe situatie aanpassen. Hoewel Flora zelf amper heeft getwijfeld, wil ze haar dochter later zelf laten kiezen of ze de familietraditie later zal verderzetten. Ze hoopt daarbij vooral haar gezin ten allen tijde samen te houden.

Romyna (35) is alleenstaande mama van twee zonen. Ze is geboren op de kermis, maar werd ook grootgebracht in het circus, waar haar bompa haar al vroeg de clownstreken bijbracht. Vandaag staat Romyna zelf op de kermis met haar suikerspinkraam. Sinds de breuk met de vader van haar kinderen staat ze er volledig alleen voor: papierwerk, de verkoop, het zware werk van transport en opbouw rust allemaal op haar schouders. De eerste jaren waren loodzwaar en financieel uitdagend, maar Romyna bleef doorzetten voor zichzelf en haar zoontjes. Als moeder zoekt ze elke dag haar weg in het co-ouderschap. Ze betrekt haar kinderen bij het leven en de uitdagingen op de kermis. Na jaren in een caravan te hebben geleefd, nam ze bewust de beslissing om te investeren in een huisje dicht bij de school van haar zonen. Een vaste plek, een echte thuis. Tussen het onvoorspelbare ritme van de kermis en het leven als alleenstaande ouder wil Romyna vooral één ding zijn: een volwaardige moeder die er écht voor haar kinderen is, wat de kermis haar ook dicteert.

Diana (50) heeft al heel wat jaren ervaring op de teller. Samen met haar man Alain werkt, leeft en moedert ze al meerdere decennia op de foor. Wat ooit begon met het lunapark dat ze van haar schoonouders overnamen, groeide uit tot een hecht familiebedrijf dat vandaag met meerdere attracties het land rondtrekt. Aan de knoppen staan niet alleen zij en Alain, maar ook hun volwassen dochters Elissa (29) en Dina (19). Moeder zijn blijkt voor Diana de zwaarste job van allemaal. In een leven van hard werken en altijd onderweg zijn, leerde ze haar dochters van jongs af aan de stiel en houdt ze hen ook vandaag nog altijd dicht bij zich. Oudste dochter Elissa staat inmiddels zelf stevig in het kermisleven. Samen met haar man en zoontje Léon nam ze het lunapark over en bouwt ze aan hun eigen toekomst. Terwijl ze met haar gezin een onderneming uitbouwt, blijft de band met haar ouders heel sterk. Elissa woont er tijdelijk met haar gezin in een stacaravan terwijl ze hun huis bouwen, net naast dat van haar ouders. Ook dochter Dina woont er met haar verloofde in een woonwagen. Dat haar kinderen zo dichtbij hun eigen weg zoeken, ziet Diana als het mooiste bewijs dat haar moederschap succesvol is.

Aflevering 4: Ongeneeslijk ziek (23/9)

Mama zijn stopt nooit, ook niet wanneer je ongeneeslijk ziek bent. Hoe blijf je er voor je kinderen, terwijl je zelf moet loslaten? Ziekte dwingt tot keuzes, verschuift rollen binnen het gezin en maakt tijd schaars en kostbaar. Kristel volgt drie mama’s die elk op hun eigen manier omgaan met het onvermijdelijke afscheid.

Ellen was hoogzwanger toen kanker werd vast gesteld. Ze blijft vechten voor elke extra dag, in de hoop dat haar nu vijfjarige zoon haar later nog zal herinneren. Ook Cathy weet dat genezing niet meer mogelijk is. Terwijl ze afscheid moet nemen van haar gezin en van haar droom om oma te worden, zoekt ze manieren om later toch aanwezig te blijven in het leven van haar gezin. Chloë besloot recent om nieuwe behandelingen stop te zetten. Een moedige keuze om zo de tijd die haar rest zo bewust en intens mogelijk met haar kinderen te beleven.

Ellen (40) zou bijna bevallen van haar eerste kindje toen er baarmoederhalskanker werd vastgesteld. Vreugde en verdriet liepen door elkaar. Vreugde om haar zoontje Rafa die gezond ter wereld kwam en tegelijk het besef dat een tweede kindje er nooit meer zou komen. Ze onderging meteen intensieve behandelingen, maar enkele jaren later bleek de ziekte uitgezaaid en ongeneeslijk. Daarbovenop kreeg Ellen nog meer te verwerken want ze werd ook alleenstaande moeder nadat haar relatie onder druk van de ziekte strandde. Ondanks het verdriet en de onmacht weigert ze haar leven zomaar af te geven. Ze wil graag nog een experimentele behandeling, vastberaden om alles te proberen voor haar zoon van vijf jaar opdat hij haar later zal kunnen herinneren. Ellen blijft vooruitkijken en zoekt houvast in plannen, zo boekte ze nog een reis met haar zoontje naar Japan. Vliegtuigtickets waarvan ze niet weet of ze deze gaat kunnen gebruiken. Maar het vooruitzicht geeft haar hoop.

“In het leven heb je vechters en vluchters en dan ben ik alleen maar blij dat ik een vechter ben."

Cathy (52) woont samen met Peter, de liefde van haar leven, en hun twee volwassen kinderen. Na een lange periode van vage klachten kreeg ze de diagnose darmkanker. Ondanks verschillende behandelingen en operaties zaaide de ziekte uit en werd Cathy verteld dat ze niet meer te genezen was. Door haar ziekte moest ze ook bruusk afscheid nemen van haar job als kleuterjuf, iets wat ze altijd met veel liefde had gedaan. De snotneuzen die ze zo graag afveegde, vormden een te groot risico voor haar gezondheid. De laatste chemotherapie haalde Cathy compleet onderuit. Noodgedwongen moest ze stoppen om aan te sterken, in afwachting van een nieuwe scan. Het besef dat haar tijd beperkt is en ze niet alleen haar gezin zal moeten loslaten, maar ook haar droom om later oma te worden, weegt. In haar zoektocht naar afleiding en gezelschap nam ze hondje Charlie in huis. Om op een manier aanwezig te blijven in het toekomstige leven van haar gezin, vult Cathy dozen met spulletjes voor mogelijke kleinkinderen.

“Ik heb liefde te geven, mijn rol was nog niet uit. Ik was heel graag oma geworden, maar dat zit er niet meer in.”

Chloë (36) is moeder van twee kinderen in een nieuw samengesteld gezin met een dochter van veertien en een zoon van bijna zeven. Al meerdere jaren vecht Chloë tegen baarmoederhalskanker. Een strijd die heel wat fysieke en blijvende ongemakken met zich meebrengt. Na nieuwe uitzaaiingen besloot ze recent om verdere behandelingen stop te zetten. Een moeilijke en moedige keuze om de tijd die haar rest zo volwaardig en aanwezig mogelijk met haar kinderen door te kunnen brengen. Ondertussen probeert Chloë alles te regelen wat kan helpen om het verlies dat ooit zal komen draaglijker te maken voor haar geliefde. Haar begrafenis is tot in de puntjes geregeld maar ze blijft worstelen met wat ze niet kan controleren. Ze vult haar dagen met familie en vrienden, met schilderen in haar atelier en hoopt zo nog zoveel mogelijk betekenisvolle momenten mee te maken, zoals de zevende verjaardag van haar zoon.

“Ik heb mijn kinderen bewust gekregen met het idee er heel hun leven voor hun te zijn en nu blijkt dat dat toch niet gaat lukken. Daarom doe ik zo hard mijn best om niet te laten zien dat ik ziek ben. Ik wil niet dat ze mij herinneren als een zieke mama, want ik ben veel meer dan een zieke mama”.

Afgelopen zomer is Chloë overleden, omringd door haar familie. We wensen hen veel sterkte toe.

Aflevering 5: Thuisloos (30/9)

Een veilige thuis is voor elk gezin essentieel. Toch vallen ook moeders met hun kinderen steeds vaker zonder woning, door financiële problemen, een relatiebreuk of simpelweg omdat betaalbare huizen schaars zijn. Drie vrouwen, drie persoonlijke verhalen over leven in een tent, een hotel of een opvangcentrum. Wat volgt is een harde realiteit: een dagelijkse zoektocht naar onderdak, stabiliteit en een nieuwe start. Ondanks de onzekerheid blijven ze vechten, voor hun kinderen en de hoop op een eigen thuis.

Katty woont al bijna een jaar met haar studerende dochter in een kleine hotelkamer, waar veiligheid en privacy ontbreken. Vanessa verloor haar woning en moest haar jongste kinderen tijdelijk afstaan, terwijl ze vanuit een opvanghuis probeert hun band opnieuw op te bouwen. Isabelle leeft met haar partner in een tent nadat een administratieve fout haar inkomen deed wegvallen en ze uit hun huis werden gezet.

Katty (56) woont al bijna een jaar samen met haar dochter Amely (19) in een kleine hotelkamer. Wat begon als een tijdelijke oplossing, groeide uit tot een uitzichtloze situatie. Ondanks haar inspanningen om een woning te vinden, wordt ze telkens geweigerd op de huurmarkt. Intussen is haar spaargeld volledig opgegaan aan het hotel. De kleine kamer biedt een dak boven het hoofd, maar geen privacy of rust. Toch blijft Katty doorzetten, vooral voor haar dochter, die ondanks alles haar studies dapper verderzet.

“Ik ben een alleenstaande mama met een dochter van negentien jaar. En ik vind geen woning. Elke keer word ik geweigerd. Intussen leven we al elf maanden in een kleine hotelkamer. Geen privacy, gasten roepen en tieren en gebruiken drugs. Het is niet veilig, maar het is mijn enige oplossing voor mijn dochter.”

Vanessa (41) is mama van vier kinderen. Ze verloor haar sociale woning na een conflict met de huisvestingsmaatschappij over ernstige gebreken in het appartement. Wat volgde was een lange periode van tijdelijke oplossingen: bij vrienden, in een chalet en uiteindelijk in een opvangcentrum van het CAW waar ze nu alleen in een kleine kamer woont. Haar jongste kinderen werden tijdelijk geplaatst. Het gemis weegt zwaar, maar Vanessa probeert sterk te blijven. Haar grootste wens is eenvoudig: opnieuw een huis vinden, zodat ze haar kinderen vaker kan zien en hun band herstellen.

“De dag dat ik mijn jongste kinderen moest afgeven was een hel in mijn hoofd. Ik heb het ergste meegemaakt. Nu wil ik gewoon weer een huisje, een tuintje, een boompje, samen met mijn kinderen.”

Isabelle (43) heeft drie kinderen en woont nu samen met haar partner Robby in een tent. Door een administratieve fout verloor Isabelle maandenlang haar invaliditeitsuitkering. Ze konden de huur van hun appartement niet meer betalen en werden door de deurwaarder uit hun woning gezet. Zonder familie of netwerk om op terug te vallen kwamen ze letterlijk op straat terecht. Elke dag draait nu om overleven: eten vinden, een plek zoeken om zich te wassen en omgaan met gezondheidsproblemen zoals epilepsie bij Isabelle. Ondanks alles proberen ze elkaar overeind te houden en blijven ze dromen van iets wat voor velen vanzelfsprekend lijkt: rust, stabiliteit en opnieuw deel uitmaken van de maatschappij.

“De mensen beginnen mij anders te bekijken. Ik kan me niet douchen, ik plas achter onze tent, er hangt een geur rond mij. Ik wil opnieuw echt gelukkig worden en rust vinden in een deftig appartement zonder ratten in de muur.” ​

Aflevering 6: Eetstoornis (7/10)

Mama zijn betekent zorgen. Voor je kinderen, maar ook voor jezelf. Wanneer eten een probleem wordt, sluipt die strijd onvermijdelijk het gezin binnen. Aan tafel. In stiltes. In een bezorgdheid die niet altijd uitgesproken wordt. Wat betekent het om moeder te zijn als je lijdt aan een ernstige psychische aandoening zoals anorexia? En hoe bescherm je je kinderen tegen iets waar je zelf zo moeilijk controle over krijgt?

Voor Stéphanie is door haar eetstoornis elke maaltijd thuis een strijd. De warme samenhorigheid rond de eettafel is ver te zoeken, want het gezin zit aan tafel met Stéphanie, maar ook met de stem in haar hoofd van haar eetstoornis. Lien kiest voor een intens opnametraject in Gasthuisberg, wekenlang gescheiden van haar kinderen, vastberaden om te herstellen van anorexia. Lore, alleenstaande moeder van twee zonen, gelooft in openheid en bouwt een netwerk rond zich om herval te voorkomen. Kristel volgt hen in drie verschillende fases van dezelfde strijd, met één centrale vraag: hoe blijf je moeder als eten een dagelijkse worsteling is?

Stéphanie (41) is mama van vier kinderen en werkt als thuisverpleegster. Al sinds haar elfde worstelt ze met anorexia. Zij zit na herhaaldelijke opnames in herstel, al voelt dat in de praktijk anders. Samen eten met haar gezin lukt voorlopig niet. Ze 'overleeft' op één maaltijd per dag van rijstwafels met wat groenten. Iedereen binnen het gezin mist de gezelligheid van samen rond de tafel te zitten, maar het hele gezin ondersteunt haar.

“Ik kook elke dag voor mijn gezin, maar zelf eten blijft een enorme strijd. Ik wou dat ik mijn kinderen een normaal leven kon geven, dat ik een normale vrouw voor mijn man kon zijn. Ik wens dit niemand toe.”

Lore (40) is een alleenstaande mama van twee zonen en praat heel open met haar kinderen over haar stoornis. Na verschillende opnames, voelt ze zich momenteel beter, maar de ziekte is altijd aanwezig. Ze zet een alarm om niet te vergeten dat ze moet eten. In de weken dat haar kinderen bij hun vader zijn, spreken vriendinnen met haar af om samen te eten, zodat ze niet hervalt.

“Op een bepaald moment stopte mijn hart door de tekorten. Ze hebben me moeten reanimeren. Dat was heel heftig. Ik was doodsbang om mijn kinderen te verliezen. Zij betekenen alles voor mij.”

Lien (38) is mama van drie kinderen, die ze nu even moet missen. Zij liet zich opnieuw opnemen op de afdeling eeststoornissen op campus Gasthuisberg in Leuven. Ze koos bewust voor deze intensieve therapie en de harde confrontatie, in de hoop beter te worden voor haar kinderen. Tijdens deze zware periode krijgen we uitzonderlijk toegang (tot de Mind-Body Unit) om haar te volgen.

“Het is de eerste keer dat ik echt wil leven in plaats van alleen maar te overleven. Want dat is een shitleven. Ik zie mijn kinderen ongelofelijk graag, ik wil terug de mama zijn die ik was.”